Poprzednio...
- Co cię w ogóle łączy z tym Nolanem? - Ocalił mnie.
- W jaki sposób? - Zabił moich rodziców.
- Potrzebujemy kolei magnetycznej. - Nie zadłużymy się u Republiki.
Jeśli Rynn odpowiada za te morderstwa, musimy ją znaleźć.
Upuszczę feromony i wszyscy zginą.
Jeśli gniazdo się powiększy, piekłobale wyrżną całe miasto.
Tego właśnie chcesz?
Idę do więzienia.
Powiesz mi, że to plan bogów?
Witaj, Defiance.
Mówi Alak Tarr. Słuchacie Raider Radio, stacji nadającej ze szczytu łuku.
Nie dbam o to, czy jesteście Kastitjanami, Iratjanami, czy ludźmi.
Ta muzyka jest dla was wszystkich.
Widzę na radarze i na własne oczy, że przyjechał transportowiec.
Oby przywieźli rodzynki z Fresno.
Autobus zatrzyma się na chwilę, by wyładować towary i zabrać pasażerów.
Potem jedzie do Calexico i dalej na zachód.
Jeśli macie coś do załatwienia w świecie na zewnątrz,
musicie się spieszyć albo poczekacie tu dwa tygodnie.
Bezpiecznej podróży, moja duszo.
Wariatka.
Tu masz rację.
- Dokąd jedzie więzień? - Przesiada się w Yumie
i stamtąd jedzie do więzienia w Vegas.
Ma być dobrze skuta. Nie chcę żadnych kłopotów.
Spokojnie. Pojedzie z nią sam stróż prawa.
W porządku.
Jedziemy.
Przyjazd poczty to tutaj święto.
Jak doprowadzimy tu kolej, to się zmieni.
Masz w garści nadzieje i podatki wszystkich, którzy w nią inwestują.
Będę ich pilnował, dopóki nie dotrzemy do Calexico.
Ostatnio to miasto było mniejsze.
Shtako. To Olfin Tennety, ambasador Republiki Ziemi.
Nie odpisuję jej od wieków.
Amanda Rosewater, ty łobuziaro.
Nie odpowiadałaś na moje listy.
Nic osobistego. Po prostu nie jestem zainteresowana twoją ofertą.
To są moi mężowie, Kaspar i Ziggy.
Dotrzymują mi towarzystwa w podróży służbowej do Calex.
Chłopcy, to jest Amanda.
Kiedyś była asystentką w głównej siedzibie Republiki.
Czemu przyjechałaś tu z Nowego Jorku?
Przecież tu są kiepskie drogi, same gruchoty i bandyci.
- Masz kochanych mężów. - Byłam pijana.
Jedziemy tym samym transportem. Idealna okazja,
bym mogła cię przekonać do współpracy z nami.
Nie trzeba. Sami zebraliśmy fundusze na kolej magnetyczną.
Pewnie są w tamtej walizce, co, Amanda?
Wiesz, że Kolektyw Wotan prędzej czy później się tu zjawi.
A uwierz mi, że oni nie będą oferować wam pieniędzy.
Żyjemy w trudnym świecie, Amando. Republika Ziemi to dobry sojusznik.
Transport odjeżdża za 20 minut.
Dwadzieścia minut.
Chłopcy.
Pasażerowie nie mają wstępu do kabiny kierowcy.
Prosimy nie zastawiać przejścia.
Dwa lata szybko zlecą.
Wal się.
Chyba nie oczekiwałaś buziaków na pożegnanie, co?
Chodź tu.
Będziesz dobrą i grzeczną dziewczynką, dopóki nie wrócę?
- Pewnie nie. - Moja krew.
- Dzięki. - Dziękuję.
- Gdzie się czegoś napiję? - Następna alejka i w prawo.
Hej.
Co jest? Co to za jeden?
Nikt. Myślałam, że to dawny znajomy.
Ciekawe, co zrobiła.
Czemu pozwalają jej jechać z nami?
- Nie wytrzymam. - Powiedz coś.
Stróżu prawa? Przepraszam.
Czy aresztowana jest niebezpieczna?
Nie zbliżaj się do niej. Nic ci się nie stanie.
Śmierdzi.
Może jechać na górze? Przywiążemy ją do dachu, czy coś?
Wystarczy. "Wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej".
List do Rzymian 3, wers 23.
Wielebny Sy Preston, Kościół Harmonii.
Jeżdżę i głoszę Słowo Boże.
Może zainteresuje was Biblia?
To najlepszy przyjaciel podróżnika.
Szczerze mówiąc, wolę szkocką. Ale dziękuję, wielebny.
Ej, słuchajcie.
Yuma słynie z kuchni wotańsko-meksykańskiej.
Ja wolę staroświeckie żeberka.
Może spróbujemy i tego, i tego?
Tak.
Nie mogę się doczekać.
Tych dwóch zasługuje na uznanie.
Ich sposób na przetrwanie w tym świecie działa.
Aha, uciekli pod pantofel wpływowej kobiety.
Nie lubisz poligamii czy też wkurzają cię podporządkowani faceci?
Nie no, widzę zalety takich układów.
- Dwie pary rąk, dwa drągi... - Tak, już zrozumiałam.
Sam nie wiem. Już dość trudno jest utrzymać związek z jedną osobą.
Żartujesz? To jest super.
Właściwie to rozważałam to. Grupowe małżeństwo.
Naprawdę?
Tak. W obecnym świecie to wydaje się praktyczne.
Każdy z nas ma wiele różnych twarzy.
Kilku mężów pozwoliłoby mi być w pełni sobą.
- Ach tak. - A poza tym...
jakoś nie przekonuje mnie bajka o jedynej prawdziwej miłości.
Co?
A nic, taka przelotna myśl o tobie.
Zdradź mi ją, proszę.
W porządku.
Myślę, że tylko udajesz taką twardą.
Jeśli nie wierzysz w miłość, to dlatego, że się przez nią kiedyś sparzyłaś.
Cześć, przystojniaku.
Kiedy cię tu przywiało?
Dopiero co przyjechałem z Cedars.
Miałeś udaną podróż?
Strasznie bolą mnie plecy.
Może wejdziesz na górę na masaż olejkami?
Pozbędziesz się całej sztywności, poza tą najważniejszą.
Dziękuję za propozycję, młoda damo, ale jestem żonaty.
To dobre małżeństwo.
Jak się nazywa szczęśliwa małżonka?
Gaya.
Mieszka w Nowym Jorku z naszą córką Daimyą.
Ja...
Zbyt rzadko ją widuję.
Dużo... Często podróżuję służbowo.
Za każdym razem, gdy ją widzę, jest coraz wyższa.
Mam wrażenie, że przegapiam jej dzieciństwo.
Biedactwo.
Chodź na górę. Poczujesz się lepiej.
Dziękuję, ale chyba muszę już iść.
Mogę w czymś pani pomóc?
Pomocy!
Witaj, Daigo.
Paskudna rana.
Zostanie ci blizna.
Jestem Thesho Zajino. Nie wiem, z kim mnie mylisz.
Kłamiesz, Daigo.
Wiem, że to ty.
Pamiętam twój zapach.
Nie mogłam go zapomnieć.
Smród świńskiego gnoju.
Torturowałeś mnie.
- Przyznaj się. - To jakiś obłęd.
Nigdy wcześniej cię nie widziałem.
Powiedz mi, czemu to zrobiłeś...
albo tu umrzesz.
Nie wiem, co knujesz, ale wiem, jak to się skończy.
Parszywy szeryf.
Aha.
Siadaj.
Gdzie to masz?
Mów, bo cię rozbiorę przed wszystkimi. Gdzie to jest?
Pod stanikiem.
Trzymać się!
Ugarti!
Nolan? Ktoś tutaj jedzie.
Wystawiono nas.
Wybuchła kabina kierowcy. Była pusta, odkąd opuściliśmy miasto.
Tylko jedna osoba...
Stróżu prawa, odłóż broń i się odsuń.
Jestem zwykłym handlarzem.
Skupuję i sprzedaję kamienie szlachetne. Starą biżuterię.
Kupiłem to na bazarze.
Podoba mi się ten symbol. Jest wyjątkowy.
Nie wiem, co on znaczy.
A powinieneś.
Sam mnie tego uczyłeś.
Pożerająca Matka, której łono jest równocześnie grobem.
Ja tylko handluję biżuterią.
O 3.30 SPOTYKAM SIĘ Z CADMUSEM REILLY W HOLLOWS.
Kłamiesz!
O mój Boże.
Przepraszam cię za to, co cię spotkało.
Jak mam się przyznać do czegoś, czego nie zrobiłem?
Zaczekaj.
Wypuść mnie!
Proszę!
Miałeś rację.
Niezły łup.
To jeszcze nie wszystko, prawda, pani ambasador?
Nasze źródło twierdzi, że ma pani cenny ładunek.
Znajdź sobie lepsze źródła.
Lash, jak myślisz, którego z przystojniaków woli ambasador?
Tego. Jestem pewien.
Och, Kaspar.
O nie, nie.
Nie. Nie.
Proszę! Nie strzelajcie!
Proszę! Tennety, powstrzymaj go.
No dobra.
Okej.
To czip ze scripami.
Daj mi go.
Każdy bank republiki zapłaci za niego w gotówce, jasne?
Kaspar miał to przy sobie i nawet o tym nie wiedział?
Umarł za twoją forsę?
Ty chciwa suko! Przysięgam...
Wie pan, jest jedno tutaj, drugie tutaj...
Muszę ulżyć pęcherzowi.
Proszę bardzo.
Co ty tam masz?
- Co tutaj robisz? - Irisa.
- Ona mnie więzi! - Kto to? Co jest grane?
- Nie twoja sprawa. Wynoś się. - Pomocy!
Ratunku!
Pomocy!
Na pomoc! Ratunku!
To wariatka!
Nie.
Musimy trafić do warsztatu, by naprawić autobus.
Następny transport będzie tu za 11 dni. Bez wody umrzemy za trzy.
W tym upale nawet szybciej.
Ej, stróżu prawa!
Wiem, że mnie słyszysz!
Daj nam czip, to rozstaniemy się jak przyjaciele.
Pani ambasador będzie bardzo cierpieć przed śmiercią,
chyba że postąpisz mądrze.
Używa Tennety jako przynęty.
Spieszy mu się, by zakończyć napad.
Nie możemy pozwolić jej umrzeć.
Ty na krześle, mów.
Pomyliła mnie z kimś innym.
Jesteś stróżem prawa.
- Przemów jej do rozsądku. - Cicho.
To ty. Takie są fakty.
Zanim cię zabiję, chcę znać powód.
- Zabijesz? - Umrzesz szybko lub boleśnie.
- Przyznaj się. - Co ty robisz? To obłęd.
Powiedział rodzicom, że mają wyjątkową córkę.
Że trzeba ją przygotować, by mogła wypełnić swoje przeznaczenie.
Ale to była tylko wymówka, by mnie krzywdzić.
A moi rodzice bezczynnie się temu przyglądali!
Sam mam córkę.
Myśl, że ktoś chciałby torturować swoje dziecko,
- to jakiś obłęd. - Dobry z ciebie kłamca.
Podniecało cię to?
Dochodziłeś, gdy krzyczałam?
- Nie, bo to nie ja! - Mówiłam: szybko czy boleśnie?
- Irisa, skąd wiesz, że to on? - Wiem.
Pamiętam ten jego odór!
A co z twarzą?
Nosił maskę, gdy mnie torturował. Ale znalazłam to w jego skrzyni.
- To symbol jego idaka kościoła? - To tyle? Jakiś rupieć i zapach?
Ten tik przy jego oku.
Już go widziałam.
- Myślisz, że zapomniałam, zdaake? - Tik?
Zabijesz mnie za tik?
- Irisa, nie jesteś taka. - Wiem, co widziałam!
Okej, rozmawiajcie sobie o moich tikach.
Ale pewnie nie wiesz, jakiego koloru mam oczy.
Jakiego koloru ma oczy, Irisa?
Niebieskie.
Nie.
Widzisz?
Mam pomarańczowe oczy.
- Pomarańczowe. - Ma dowód. Możemy go sprawdzić
- i zobaczyć, czy wciąż... - Nie!
Amanda!
Nolan!
Pomóżcie mi!
- Proszę! - Wilki są coraz bliżej.
Nie możemy dać jej umrzeć.
Umarła w chwili, gdy Preston ją zabrał.
W ten sposób chce nas wywabić. Zabije ją i nas wszystkich.
Nie.
Postrzeliłem Prestona w nogę.
Traci krew i potrzebuje lekarza. Stąd ten cały teatrzyk.
Chce nas pogonić.
Uwolnię ją.
- Ktoś to musi zrobić. - Zaczekaj.
Dobrze ci z tym szło, gdy walczyliśmy z Wolganami.
No dobra, Preston wyjdzie mi na spotkanie.
Ten wielkolud z Casti...
on będzie gdzieś tam. Ma pistolet. Będzie na wysokiej pozycji, ale blisko.
Co ty, stałeś się jasnowidzem?
Tak bym zrobił, gdybym chciał kogoś napaść.
Jak odciągnę ich uwagę, prześlizgniesz się na pozycję.
Gdy zobaczysz Kastitjanina, strzelaj i nie przestawaj.
Jeśli mnie zabiją, wciąż możesz się targować za pieniądze.
- Jasne? - Aha.
Myślałam, że jesteś rozsądniejszy.
Jak widać, myliłaś się.
Robisz to dla niej?
Nie wyobrażaj sobie za wiele.
Preston!
Nie strzelaj. Wychodzę.
Ma pan silne nerwy, że tak sobie tu pan przychodzi.
Postrzelił mnie pan.
Nie tam, gdzie chciałem.
Następnym razem wyceluję lepiej.
Nie będzie następnego razu.
No dobra.
Leć prosto do wozu, OK?
Dziękuję.
Szlachetny gest.
Ale nie mogę pozwolić wam stąd odejść.
Mówiłeś, że jak dostaniesz kasę, rozstaniemy się w pokoju.
Nie wierzcie bliźniemu, nie ufajcie przyjacielowi.
Księga Micheasza, rozdział 7.
A to co ma być?
Proście, a będzie wam dane. Ewangelia według Mateusza.
Zabawne.
Powiesz to Bogu, jak go spotkasz.
Ej!
Zobaczysz Wszechmogącego przede mną. Może się przyznasz?
Powiedz, kto nas wystawił.
Do zobaczenia w piekle.
Mów, kto to zaplanował.
Ziggy śpi.
Znalazłeś Rynn?
Nie. Ale mam kluczyki od ich wozu. Daleko nie ucieknie.
A chłopcy Prestona przywieźli ze sobą dużo wody.
Tennety, spokojnie. Musi nam to wystarczyć do powrotu do Defiance.
Nie wszyscy z nas wrócą.
Wy tutaj zostaniecie.
Rzuć broń.
I naboje.
Już.
A teraz powiedz, gdzie schowałeś resztę forsy.
A więc to ty byłaś źródłem Prestona.
Musisz przyznać, że to był całkiem dobry plan.
On kradnie kasę, potem się spotykamy i dzielimy się po połowie.
Defiance trafia do Republiki Ziemi, a ja dostaję awans.
Gdybyście grali, jak należy, on by przeżył.
Ale ja nie?
Nie, skarbie, ty i tak miałeś zginąć.
Weźmiesz pieniądze i powiesz, że tylko ty przeżyłaś?
Myślisz, że przełożeni to kupią?
Darowanemu koniowi nie patrzy się w zęby.
Wy umrzecie, Defiance zbankrutuje,
a Republika nie będzie mieć skrupułów, by...
Jak ty to ujęłaś, Amando?
Wyssać miasto do zera?
Zostaw to.
Jeszcze nie jest za późno.
Znajdziemy ich. Ale jeśli dasz mu umrzeć, on wygra.
Chcę sprawiedliwości.
I ją otrzymasz, obiecuję.
Ale musimy przenieść go do Yewll, dopóki nie jest za późno.
W porządku.
Nie.
Bałem się.
Ale wąż dał mi jasność umysłu.
Miałaś rację we wszystkim.
Tak jak ty, przez wiele lat uciekałem przed prawdą.
Szukałem schronienia w zwykłym życiu.
W żonie, w dziecku.
W domu.
Ale to już nie ma znaczenia. Pokazałaś mi, że się myliłem.
Nie trafiłem tu przez przypadek.
Było nam przeznaczone, że się jeszcze spotkamy.
Czemu mnie tak dręczyłeś?
Po co były te węże?
Po co więzy tak mocne, że krwawiły mi nadgarstki?
Nie czerpałem z tego radości, przysięgam.
Chciałem cię sprawdzić.
Przygotować cię.
Potrzebowałaś węża w swych żyłach, by zrozumieć swoją prawdziwą naturę.
Poszukiwałem cię.
Zwerbowałem twoich rodziców.
Przebyli pół galaktyki, a ty ich wykorzystałeś.
Oddali cię z własnej woli.
Tylko ty przeżyłaś.
Wiedziałem, że jesteś wybrana,
i że spełnia się przepowiednia ze świętych tekstów.
Jesteś Alekta, kobieta wybrana.
Wybrana do czego?
Kim jestem?
Niszczycielką.
Stworzycielką.
Odsłaniającą.
Pożerającą Matką, której łono jest grobem.
To był koniec twojej podróży.
Musiałaś tylko zabić wiernego, by stać się w pełni sobą.
Nie ruszać się!
Zostawcie dziewczynkę!
Hej.
Cześć.
Nazywam się Nolan.
Już dobrze.
Chodź tutaj.
No dobra. Spójrz na mnie.
Wyjdziemy stąd.
Bardzo dobrze.
Uciekłem.
Jak tchórz.
Trzymałem się kurczowo swego marnego życia.
Ale już się nie boję,
bo otrzymaliśmy szansę na odkupienie.
Nie rozumiesz?
Mam być twoją ofiarą.
Moje życie należy do ciebie.
Teraz to rozumiem.
Zrób to.
Stań się nią!
Co ty wyprawiasz?
Nie.
Dokończ to.
Proszę!
Co ty robisz?
Kończę to.
Była tylko dzieckiem, ty kupo shtako!
Przestań.
- Dlaczego? - Bo on tego chce.
Zabierzmy go do Yewll.
Zabieram strzelbę i jeden z samochodów.
Jeśli pojedziecie za mną, zabiję was.
Czemu nam pomogłaś?
Wy macie swoje prawa.
My tutaj mamy swoje.
Nie można pozwolić umrzeć komuś, kto naraża się dla innych.
Podwieziesz mnie do najbliższego miasta?
Nic nie powiedziałem, gdy uciekłaś, nie? Więc...
- I tak ma być. - Okej.
Nie lubię gadatliwych pasażerów.
Okej.
Myślałaś kiedyś o zostaniu łowcą nagród? Byłaby z nas świetna drużyna.
- Mam za nią jechać? - Skracam jej karę. Odsłużyła swoje.
Możesz to zrobić?
Właśnie to zrobiłam. Załóżmy, że mogę.
Pytanie brzmi, co zrobimy z nią.
Z nią...
Powinniśmy zagrać w grę pani ambasador.
Powiem, że zmarła bohaterską śmiercią, broniąc dwóch ukochanych mężów.
Zasługuje na to.
Ale jak mówiła Rynn, mamy prawo.
Weźmy ją ze sobą i urządźmy proces.
Spodoba ci się w więzieniu w Vegas.
Musisz się załapać na show w Copa.
Zabrać ją.
Nie rozumiem, czemu go wypuściliśmy.
Chciał stworzyć mesjasza.
Teraz musi wrócić do handlu kamieniami.
To dla niego najgorsza kara.
Zwyczajne życie.
Przepraszam za kajdanki, pani ambasador.
Musiałam stworzyć pozory, wie pani?
Chcę wiedzieć wszystko na temat Amandy Rosewater.
Gdzie się urodziła, kim jest jej rodzina i znajomi,
z kim spała i co zje jutro na kolację.
W Nowym Jorku mam dostać pełne akta.
Tak jest.
Sukar mówił, że mam dar.
Daigo też tak sądzi, ale...
Ale on sądzi, że to dar zniszczenia.
A jeśli ma rację?
Chyba właśnie mu pokazałaś, że się myli.
Hej.
Tak sobie myślę...
- że Nolan nie musi o tym wiedzieć. - Zabiłbyś go...
mimo że cały czas go broniłeś.
Dlaczego?
Nie tylko ciebie dręczą stare koszmary.
No i...
Dlatego, że...
Witaj, Defiance.
Mówi Alak Tarr. Słuchacie Raider Radio, nadającego ze szczytu łuku.
Dziś mam dla was prezent.
Posłuchamy dziś płyt winylowych ze starego świata.
Mam też dedykację.
Christie, ta piosenka jest dla ciebie.
Tekst polski: Joanna Kaniewska